บทที่ 64: ฝันร้าย

บทที่ 64: ฝันร้าย

“พูดสิ” เด็กสาวใช้นิ้วจิ้มแก้มของเด็กหนุ่มอีกครั้งอย่างไม่เกรงใจ “อายุยังน้อยแท้ ๆ จะวางท่าทำแก่ไปไย?”

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเพราะถูกนางหยิก “ข้าไม่ได้อายุน้อยแล้ว ข้าอายุสองหมื่นปีแล้ว...”

“อายุสองหมื่นปีก็ยังเป็นเด็กน้อยอยู่ดีไม่ใช่หรือ?” เด็กสาวไม่สะทกสะท้าน “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ นกอย่างพวกเจ้ายังต้องฟักตัวอยู่ในเปลือกไข่นานถึงหมื่นปี พอออกจากเปลือกแล้วต้องมีอายุครบแสนปีจึงจะถือว่าโตเต็มวัยอย่างแท้จริง”

“อาจารย์ย่อมรู้ทุกสิ่ง”

“แน่นอนอยู่แล้ว” เด็กสาวพยักหน้าอย่างภาคภูมิ “ทั้งยังทำได้ทุกอย่างด้วย”