บทที่ 57: ความเสียใจ

บทที่ 57: ความเสียใจ

ในใจข้าเจ็บปวดรวดร้าวยิ่งนัก น่าแปลกเหลือเกิน ตอนที่ได้ยินอาจารย์ยอมรับด้วยปากตนเองว่าข้าคือเหยื่อล่อ ข้าเพียงโกรธแค้น ทว่าบัดนี้กลับรู้สึกเจ็บปวด ราวกับเพิ่งตระหนักได้ในภายหลัง

บางทีต่อหน้าอาจารย์ ข้าอาจเพียงฝืนทำเข้มแข็งเท่านั้น ทว่าในยามนี้... ข้าเองก็ยังดื้อดึงอยากรู้ให้แน่ชัดมิใช่หรือว่าเหตุใดข้าจึงเป็นเหยื่อล่อผู้นั้น?