บทที่ 54: สายรุ้งยาว

บทที่ 54: สายรุ้งยาว

ข้ามองหยวนไจ่ แล้วมองวิหคฉงหมิงที่กำลังตื่นเต้นจนกระพือปีกทั้งสองข้าง ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงพลันก่อเกิดขึ้นในใจ

โชคดีที่เรือนพักของข้าอยู่ห่างไกล ระหว่างทางออกจากเรือนไผ่น้อยจึงไม่พบศิษย์ร่วมสำนักแม้แต่คนเดียว มิฉะนั้นข้าคงต้องร่ายเคล็ดโยนสายรุ้งเส้นนั้นออกไปให้ไกลลิบ หรือไม่ก็ต้องกัดฟันทุ่มพลังเวททั้งหมดใช้วิชาบังตา ไม่ให้ผู้อื่นเห็นภาพน่าอับอายเช่นนี้

ในที่สุดข้าก็ทนมาถึงใต้ซุ้มประตูหน้าลานชุมนุมเซียน เสียงดนตรีเซียนลอยแว่วมาแต่ไกล ข้าจึงรีบบอกหยวนไจ่ว่า “ลำบากเจ้าแล้ว ลำบากเจ้าแล้ว รีบกลับไปเถิด อย่าให้อาจารย์เห็นว่าข้าพาวิหคฉงหมิงมา ข้าต้องถูกดุแน่”