บทที่ 25: สหาย

บทที่ 25: สหาย

“ข้าอยู่บนนิ้วมือของเจ้า”

“หืม?”

“ตอนที่ปลายกระบี่แทงเข้าไหล่ขวาของเจ้า ตั้งแต่หัวไหล่ไปจนถึงแขนทั้งข้าง รวมถึงปลายนิ้ว ล้วนเจ็บปวดแทบตาย… ยามเจ้าต้องทนทุกข์จากกระบี่หัก จิตวิญญาณก็สั่นสะเทือน ยามถูกแส้ย้อนรอยวิญญาณฟาดฟัน จิตวิญญาณก็จะทิ้งรอยประทับลึกล้ำเอาไว้ ราวกับกำลังจะแตกสลาย…” ในที่สุดเขาก็ยอมพูดความจริง “ข้าเองก็เจ็บปวดแทบตายเช่นกัน…”

เรื่องนี้ข้าไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย ถูกลงทัณฑ์ซ้ำถึงสี่สิบเก้าครั้ง ไม่น่าแปลกใจที่เขาจะนับได้ละเอียดถึงเพียงนั้น

และไม่น่าแปลกใจที่ทันทีเมื่อเขาปรากฏตัว เขาก็ถามข้าว่าพอจะคิดหาวิธีได้หรือไม่

ชั่วขณะหนึ่ง ข้าเองก็ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด

ข้าลองหยั่งเชิงกล่าวว่า “ข้า…ขออภัย?”