บทที่ 22: มารในใจ

บทที่ 22: มารในใจ

ข้าก้มตามองพื้น เพราะตัวข้าเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใด

ที่แห่งนี้คือแดนมายาภายในเขตอาคม พื้นเป็นแผ่นอิฐสี่เหลี่ยมสีขาวดุจกระจก สะอาดบริสุทธิ์ไร้ธุลี สามารถสะท้อนเงาร่างของข้าได้

ที่จริงแล้วเวลานี้ข้าดูอเนจอนาถไม่น้อย ถูกลงทัณฑ์ครั้งแล้วครั้งเล่าจนเจ็บปวดเกินกว่าจะใส่ใจสิ่งใดได้ เส้นผมข้างขมับยุ่งเหยิง ขนนกดำนั้นยังคงปักอยู่ในมวยผมของข้า มันถูกอาจารย์ดีดมาเสียบไว้ในเส้นผมเมื่อครู่นี้ จึงเอียงกระเท่เร่และไม่มั่นคงนัก

จู่ ๆ ข้าก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบดึงขนนกดำออกจากศีรษะ แล้วถามมันอย่างจริงจังว่า “เป็นเจ้างั้นหรือ?”