บทที่ 20: การอบรมลงทัณฑ์

บทที่ 20: การอบรมลงทัณฑ์

เหล่าศิษย์พี่คนอื่น ๆ ก็ได้สติราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน บ้างหันหลังวิ่งไปทางหุบธารเมฆา สถานที่พำนักของอาจารย์ บ้างเข้าไปดูอาการบาดเจ็บของเฉิงอวี่ และบางคนก็ช่วยเก็บกระบี่หักที่ตกอยู่บนพื้นส่งให้เฉิงอวี่

มีเพียงข้าที่ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างโง่งม

ข้าก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว

ไม่เพียงทำกระบี่ของเฉิงอวี่หัก ยังทำให้เฉิงอวี่บาดเจ็บสาหัสอีกด้วย

ข้าไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

ในใจสับสนวุ่นวายไปหมด

ทุกสิ่งรอบกายคล้ายค่อย ๆ ห่างไกลจากข้าออกไป ทั้งยังเหมือนคลื่นไร้เสียงที่ซัดกระหน่ำและโหมกลืนกินเข้ามา...

ข้าราวกับถูกขังอยู่ในส่วนลึกของทะเลมาร ความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกยากจะบรรยาย รอบกายมืดสนิทไร้แสงสว่าง และข้าก็เปล่งเสียงใดไม่ออก