บทที่ 17: ขุนนางดารา

บทที่ 17: ขุนนางดารา

ข้าติดตามศิษย์พี่ชายชางเหิงไปยังโถงด้านหน้าด้วยใจอันกระวนกระวาย

ภายในโถงด้านหน้า อาจารย์นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ส่วนที่นั่งแขกมีบุรุษผู้หนึ่งซึ่งข้าไม่รู้จักแม้แต่น้อยนั่งอยู่ เขาสวมอาภรณ์แพรไหม สีหน้าแฝงความหยิ่งยโสอยู่เล็กน้อย

ข้าเข้าไปคารวะอาจารย์ อาจารย์เหลือบมองข้าแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “นี่คือทูตเซียน ขุนนางดาราอี้เฉิน ซึ่งราชสำนักสวรรค์ส่งมา”

เขาหยุดเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อว่า “ส่วนนี้คือศิษย์น้อยของข้า เจี้ยงเสวียน”

ข้าไม่ได้ถูกผู้ใดเรียกชื่อเต็มมานานนับพันปีแล้ว ยิ่งผู้เรียกยังเป็นอาจารย์อีก ไม่รู้เพราะเหตุใดใบหน้าข้าจึงร้อนผ่าวขึ้นมา คงเพราะไม่คุ้นชิน

ข้ารีบเข้าไปคารวะอย่างสุภาพ “คารวะขุนนางดาราอี้เฉิน”