บทที่ 16: เจตมาร

บทที่ 16: เจตมาร

เป็นไปไม่ได้ ที่นี่คือแดนเทียนหยวน สิ่งที่ข้าอ่านก็เป็นลายมือของอาจารย์ทวด ไม่จำเป็นต้องบำเพ็ญเพียรด้วยตัวเอง ยิ่งไม่มีทางเกิดธาตุไฟเข้าแทรก

แต่ทั่วทั้งร่างกลับยิ่งทรมานขึ้นเรื่อย ๆ ข้าจึงจำต้องวางคัมภีร์ชำระจิตลงชั่วคราว พลางคิดว่าคงเป็นเพราะถูกปราณมารกัดกร่อนมานานเกินไป จนพลังเทพไม่เพียงพอ

ข้าจึงนั่งขัดสมาธิ ทำสมาธิและปรับลมหายใจ

เดิมทีข้าตั้งใจจะโคจรวัฏจักรโคจรปราณเพียงเจ็ดรอบ เพื่อเรียกพลังเทพขึ้นมากดข่มความรำคาญในใจ ทว่ารู้ตัวอีกที เปลือกตาก็ค่อย ๆ ปิดลงเสียแล้ว

ในห้วงเลือนราง ข้าเดินออกจากเรือนไผ่น้อย

ข้าอ้อมผ่านผาสามลืมจากทางภูเขาด้านหลัง เดินไปจนถึงสะพานเล็กข้างหุบธารเมฆา