บทที่ 14: ดับสูญ

บทที่ 14: ดับสูญ

อาจารย์ก็เดินทางมาช่วยข้าแล้ว...

ข้าคิดขึ้นมาด้วยความเสียดายสุดหัวใจ

ในชั่วขณะที่ยันต์อาคมกำลังจะทะลวงผ่านอกข้า จู่ๆ ก็มีเสียง “เคร้ง” ดังขึ้น ข้าเงยหน้ามอง ก่อนจะพบว่าเป็นเจี๋ยโกว

เขาถือดาบเล่มมหึมา ขวางยันต์อาคมไว้แทนข้า

คมดาบเย็นเยียบ สะท้อนเงาปราณมารที่พวยพุ่งไปทั่ว ทั้งยังสะท้อนใบหน้าของเขา ซึ่งเย็นชาไม่ต่างกัน

ข้าไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ยิ่งไม่คิดว่าเขาจะช่วยข้า จึงได้แต่ยืนนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูกอยู่ชั่วขณะ

“ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าหาที่ปลอดภัยหลบซ่อนหรือไร” เขากวัดแกว่งดาบปัดยันต์อาคมที่พุ่งเข้าหาข้าอีกครั้ง “เหตุใดจึงไม่ฟัง?”

น้ำเสียงของเขาแฝงความดุดันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ไม่รู้เพราะเหตุใด ข้าจึงรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย