ตอนที่ 348 พอตั้งท้องก็จะดีขึ้น

สวี่ผิงเป็นเด็กกำพร้าที่ต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่น ตอนที่คุณปู่พาเธอกลับมา เธอผอมราวกับไม้ไผ่

เลี้ยงดูอยู่ในบ้านเป็นเวลานาน เธอถึงค่อย ๆ มีเนื้อมีหนังขึ้นมา เพียงแต่รอยแผลเป็นบนใบหน้ากลับไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ลบไม่ออก

ตอนแรกเธอยังไม่ค่อยใส่ใจนัก แต่หลังจากนั้นก็เริ่มคิดจะใช้ผมปกปิดมัน

เพียงแต่ตอนนี้พอเริ่มฝึกเขียนพู่กัน ผมของเธอถูกเสยไปไว้หลังใบหูจนหมด รอยแผลเป็นนั้นจึงเผยออกมาอย่างชัดเจน

กู้เว่ยเหอจ้องมองอยู่นาน ก่อนจะพบว่าแม้แต่ปลายจมูกของเธอก็ยังมีหยาดเหงื่อผุดขึ้นมา

“ไปเขียนที่โต๊ะตรงนั้นเถอะ ที่นี่ออกแรงได้ไม่เต็มที่”

สวี่ผิงไม่ได้ยิน เธอกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันสู้กับอักษรคำว่า “ใจ”

และกำลังต่อสู้กับตัวเองเช่นกัน

เธอรู้ใจตัวเองมาโดยตลอด

แต่ทำไมถึงยังรู้สึกเสียใจอยู่ดี?