ตอนที่ 223 ต่อให้คุณไม่ต้องการฉัน ฉันก็จะไม่ไป

มื้อนี้ของอวี๋เพ่ยหลานกินอย่างลำบากมาก

แต่ก็ยังไม่ถึงกับทิ้งขว้างธัญพืช

หลังผ่านช่วงเวลาอาหาร โรงอาหารที่เดิมอึกทึกก็เงียบลงมาก

มองหงอั้นไปล้างปิ่นโตเคลือบกับชามตะเกียบที่ยืมมา อวี๋เพ่ยหลานพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “คุณแน่ใจหรือ”

กู้เว่ยเจียงพยักหน้า “ใช่เขา”

ก่อนหน้านี้เขาบอกเหล่าเริ่นว่า ถ้าได้เจอเด็กคนนั้น เขาต้องจำได้แน่

ความจริงก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

หลายปีที่ผ่านมา เขาเห็นเด็กมามากเหลือเกิน

ไม่มีใครเหมือนหงอั้นที่ดึงความสนใจทั้งหมดของเขาไว้ได้

ทุกเซลล์ในสมองต่างตะโกนว่า “เขาคือปินปิน”