กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
หลังจากเด็กหนุ่มถามประโยคนั้นออกไป โต๊ะอาหารก็เงียบลงอย่างประหลาด
คราวนี้เฉินหงฉีหน้าแดงสมชื่อของเขาจริง ๆ
ในใจอยากตะเพิดอวี๋หงอั้นสักคำ แต่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร
“กินข้าวสิ” อวี๋เพ่ยหลานพูดกับลูกชายคนเล็กพร้อมรอยยิ้ม “เด็ก ๆ อย่าถามมากนัก”
“อือ” อวี๋หงอั้นเชื่อฟังและกินข้าวแต่โดยดี
เพียงแต่ตอนที่ใช้ตะเกียบเขี่ยเส้นบะหมี่ขึ้นมา เขาก็รู้สึกอีกครั้งว่ามีอะไรไม่ค่อยชอบกล
เมื่อเขี่ยไข่เค็มที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นในชามออกมา เด็กหนุ่มก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
วางม่านชุนตาคมมองเห็นได้ถนัดถนี่
เธอสะกิดศอกกระทุ้งสามีตัวเองเบา ๆ
เฉินหงฉีรีบเขี่ยดูในชามของตัวเอง ไม่มี