ตอนที่ 17 พานัมและภูเขาสือจี๋

ตอนที่ 17 พานัมและภูเขาสือจี๋

วีใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวจนแห้งสนิท ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชุดนอนกางเกงขาสั้นแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง

หลับตาลงแล้วจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา

เธอถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงติ๊ด ๆ จากนาฬิกาปลุก หน้าจอแสดงเวลาเก้าโมงเช้า

สายกว่าปกติไปมากทีเดียว

วีลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจหนึ่งทีก่อนจะเดินไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ

เธอขยับริมฝีปากยิ้ม มองดูรอยยิ้มของตัวเองในกระจก เธอชูนิ้วทำท่าสู้ ๆ ให้กำลังใจตัวเอง จากนั้นก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า สวมแจ็กเก็ตตัวเก่าแล้วหยิบอาวุธออกมาจากกล่องยุทธภัณฑ์

เธอเหน็บมีดสั้นไว้ที่เอวและพกปืนพกสองกระบอกไปด้วย ส่วนอย่างอื่นก็ไม่จำเป็นแล้ว ตอนนี้เธอยังไม่มีอุปกรณ์ดี ๆ เท่าไหร่ ส่วนใหญ่เป็นของมาตรฐานที่หาได้ทั่วไป เธอนำมันไว้ในกระโปรงหลังรถ ส่วนอาวุธชุดอื่น ๆ เธอค่อยจัดการศัตรูแล้วค่อยยึดของพวกมันมาใช้ทีหลังก็ได้

รอบ ๆ อพาร์ตเมนต์มีตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติวางอยู่ หรือจะบอกว่านี่คือข้อเสียเปรียบอย่างหนึ่งภายใต้การควบคุมของบริษัทก็ได้ เพราะทุกซอกทุกมุมล้วนเต็มไปด้วยยลัทธิบริโภคนิยม ในไนท์ซิตี้มีตู้ขายอาหารกึ่งสำเร็จรูปอยู่เต็มไปหมด ซึ่งราคาไม่เลวเลย ปัญหาคือถ้าคุณเริ่มพึ่งพาแต่อาหารพวกนี้ วิธีการทำอาหารกินเองก็จะเริ่มเลือนหายไปทีละน้อย

คุณอยากกินแฮมเบอร์เกอร์ เบอร์ริโต และไก่ทอดไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ?