เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 62 เหินกระบี่ชมลม? ไม่สิ ฉันไปส่งอาหาร! ระบบควบคุมน่านฟ้าทั้งโรงเรียนล่มยับ!
ขุนเขาลืมกังวล ยามเช้า
“กรึ๊บ… ฮ่า—” ผู้เฒ่าโม่เทเหล้าหยดสุดท้ายลงคอ ยังไม่หนำใจจึงเขย่าน้ำเต้าใส่เหล้าเปล่าไปมา
“เหล้าหมดแล้ว” เขามองหลินฝานที่นอนกรนคร่อกอยู่ข้าง ๆ (บำเพ็ญอัตโนมัติ) ก่อนเตะเก้าอี้โยก: “ศิษย์เอ๋ย ตื่นได้แล้ว! ถึงเวลาเรียน!”
หลินฝานสะดุ้งโหยงลุกขึ้น เช็ดน้ำลาย: “เรียน? ดี! วันนี้เรียนอะไร? สังหารมังกรในฝันหรือหมัดอรหันต์นิทรา?”
“เรียนบ้าอะไร” ผู้เฒ่าโม่โยนน้ำเต้าใส่เหล้าเปล่าให้หลินฝาน “คอร์สวันนี้เรียกว่า—ส่งด่วนความเร็วสูง”
“ไปที่ ‘หอเซียนเมา’ ห่างจากที่นี่ห้าร้อยลี้ ไปตัก ‘สุราเมาเทพเซียน’ ที่ดีที่สุดมาหนึ่งเหยือกให้ฉัน จำไว้ เหล้านั้นอร่อยที่สุดแค่สิบนาทีหลังเปิดไห พ้นเวลานั้นก็ไม่เหลือรสนั้นแล้ว”