กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 52 ยืมมีดฆ่าคน? ไม่สิ นี่มันพาฉันไปกินบุฟเฟต์ต่างหาก!
“ฉันไม่ไหวแล้ว… ไม่ไหวจริง ๆ แล้ว…”
ในหุบเขาเสียงอัสนี รุ่นพี่ผมทรงเครื่องบินทรุดหมดสภาพอยู่กับพื้น ลิ้นแลบยาวออกมา หอบหายใจครืดคราดเหมือนสุนัขตาย
สมาชิกชมรมพายุอัสนีคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้ดีไปกว่านั้น ต่างคายฟองขาวออกจากปาก ขาเกร็งกระตุกกันทีละคน
นี่มันคู่ฝึกที่ไหนกัน? นี่มันทรมานชัด ๆ! เด็กใหม่ที่ใส่หน้ากากอุลตร้าแมนคนนั้นมันปีศาจชัด ๆ!
แค่พวกเขาวิ่งช้าลงนิดเดียว ก็โดนหวดด้วยแส้เข้าที่ก้น หรือไม่ก็ถูกโยนลงหลุมอาร์กไฟฟ้าข้าง ๆ ทำ “ไฟฟ้าบำบัด” ตรง ๆ
“พี่… พี่ฝาน ปล่อยพวกเราเถอะ…” หัวเครื่องบินอ้อนวอนด้วยเสียงสะอื้น “พวกเราวิ่งไม่ไหวแล้วจริง ๆ พลังงานหมดเกลี้ยงแล้ว”