กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 กฎการอยู่ร่วมกันข้อที่หนึ่ง ยาห้ามขาด
“ฝันไปเถอะ!”
ทันทีที่หลินฝานปฏิเสธด้วยน้ำเสียงหนักแน่น (ซึ่งความจริงคือกลัวตาย) บรรยากาศในห้องก็ดูเหมือนจะแข็งค้างไปสามวินาที
เย่หงอีจ้องมองหลินฝานอยู่นาน มีดสั้นในมือควงเป็นลีลาที่งดงาม ก่อนจะปัก “ฉึก” ลงบนโต๊ะน้ำชาไม้จริงตรงหน้า จนฝังลึกเข้าไปในเนื้อไม้
“ดีมาก” บนใบหน้าที่ซีดเซียวของเย่หงอีกลับปรากฏร่องรอยของความพึงพอใจ “ถ้าเมื่อกี้คุณตกลง ตอนนี้ฉันคงปาดคอคุณไปแล้ว เพราะฉันไม่ชอบคนขี้ขลาดที่ฉวยโอกาสตอนคนอื่นลำบาก”
หลินฝาน: “...”
คุณพี่ครับ คุณทำแบบนี้มันล่อเหยื่อจับผิดชัด ๆ!
[ต่อมเหงื่อ]: “ตกใจแทบตาย! เหงื่อเย็นไหลออกมาหมดตัวแล้ว! เมื่อครู่ฉันนึกว่าเรื่องราวต้องจบลงแค่นี้เสียแล้ว!”