ตอนที่ 456 เสียงคำรามแห่งสัจธรรม

กาลเวลาค่อยๆ เลือนรางและหมดความหมายไปท่ามกลางการทุ่มเทอย่างอดหลับอดนอนลืมกินข้าวของไอลั่วและหลี่หมิง พวกเขาไม่ได้เป็นเพียงผู้สอนกับผู้เรียนรู้อีกต่อไป แต่คือคู่หูที่ความคิดการชนปะทะกันอย่างฉับไวและดวงจิตวิญญาณหลอมรวมกันด้วยความลึก บนถิ่นทุรกันดารของทฤษฎีหลุมขาวแห่งนี้ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกวงการฟิสิกส์กระแสหลักทอดทิ้ง พวกเขาใช้สติปัญญาและความเข้าขารู้ใจร่วมกันบุกเบิกจนกลายเป็นผืนดินอันอุดมสมบูรณ์ ตลอดวันและคืนนับไม่ถ้วน ภาพโฮโลแกรมของห้องวิจัยยังคงส่องประกายแสงสีน้ำเงินเร้นลับอยู่เสมอ บันทึกวิถีแห่งความคิดของพวกเขา และเป็นพยานให้กับการเติบโตของทฤษฎีพวกเขา

ในที่สุด หลังจากหลี่หมิงเข้าร่วมกลุ่มวิจัยอย่างเป็นทางการได้หนึ่งปี และเป็นปีที่สองที่ไอลั่วยืนหยัดวิจัยเรื่องหลุมขาว ระยะแกนหลักแรกของทฤษฎีหลุมขาวของพวกเขาก็เสร็จสมบูรณ์ลงจนได้ นี่คือความสำเร็จระดับหลักชัย เพราะมันไม่ได้เป็นเพียงการซ่อมแซมและทำให้ข้ออนุมานเดิมสมบูรณ์ขึ้นเท่านั้น แต่ยังเป็นวงจรสมบูรณ์ครั้งแรกของทั้งระบบทฤษฎีอีกด้วย นั่นหมายความว่า พวกเขาไม่ได้อนุมานสูตรใดสูตรหนึ่งอย่างกระจัดกระจาย หรือตรวจสอบข้อสันนิษฐานใดข้อสันนิษฐานหนึ่งอีกต่อไป แต่เป็นการสร้างแบบจำลองกรอบโครงสร้างทางฟิสิกส์ที่สอดคล้องในตัวเองและตรรกะรัดกุมขึ้นมาตั้งแต่ต้นจนจบ