ตอนที่ 397 หลังสงคราม

วันที่สามหลังบรรพชนโลหิตหมิงทะยานขึ้นสู่เบื้องบน ควันศึกเหนือหุบเขาฝังเซียนยังไม่จางหมด ประมุขเสวียนเซียวจื่อยืนใช้กระบี่เจ็ดดาราค้ำร่างอยู่ตรงปากหุบเขา รอยแตกร้าวดุจใยแมงมุมบนตัวกระบี่ดูสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางแสงรุ่งอรุณ เขามองภาพภายในหุบเขา กระบี่หักและเกราะชำรุดเกลื่อนทั่วหุบเขา ธงชำรุดของนิกายสายธารโลหิตหลายผืนฝังอยู่ครึ่งหนึ่งในผืนดินไหม้เกรียม สะบัดส่งเสียงตามแรงลมยามเช้า

“ประมุขครับ” แขนเสื้อข้างที่ว่างเปล่าของโม่หวยหย่วนพลิ้วไหว บนไม้บรรทัดศีลยังมีคราบเลือดที่ล้างไม่หมด “ผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายสายธารโลหิตพากองกำลังที่เหลือรอดหนีไปแดนร้างทางเหนือแล้วครับ”

เสวียนเซียวจื่อพยักหน้าเล็กน้อย กวาดสายตามองเหล่าลูกศิษย์ที่กำลังเก็บกวาดสมรภูมิ มู่ชิงหยางแห่งหุบเขาราชันโอสถนำลูกศิษย์หว่านเมล็ดพันธุ์ “หญ้าชำระพิษ” ลงบนผืนดินชุ่มเลือดด้วยตนเอง เมล็ดพันธุ์สีเขียวสดเหล่านั้นหยั่งรากแตกหน่อทันทีที่สัมผัสดิน และเติบโตด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“แม้ศึกนี้จะชนะ แต่กลับไม่มีความยินดีเลยสักนิดครับ” เสวียนจีจื่อ เจ้าตำหนักหยกสุญตาเข้ามาอยู่ข้างกายตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ เข็มทิศแปดทิศในมือสะท้อนปราณปีศาจที่ยังไม่สลายไปจากหุบเขา บนหน้าเข็มทิศ ปราณทมิฬหลายสายยังเคลื่อนวนราวกับดื้อดึงต่อต้านจนถึงที่สุด