ตอนที่ 388 กลับสำนัก

ประตูห้องยานของเรือเหาะเลื่อนเปิดออกอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นผนังห้องโดยสารทรงโค้งสีขาวอมเงินด้านใน หลินโม่ทั้งสองคนเดินตามถังเซิ่งก้าวเข้าสู่ห้องยาน แล้วนั่งลงบนที่นั่งสองตัวด้านหลัง

"นั่งให้มั่นคงล่ะ" ถังเซิ่งกดเบา ๆ ตรงจุดหนึ่งบนผนังห้องโดยสาร ก่อนจะเอ่ยปากสั่งการ "เปิดระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ จุดหมายปลายทางสำนักสวรรค์เร้นลับ"

โดยไม่เห็นเขาทำการควบคุมอื่นใด ยานอวกาศทั้งลำพลันสั่นสะเทือนเบา ๆ เสียงดังหึ่งก้องแผ่วเบาดังแว่วมาจากทั่วทุกส่วนของตัวยาน ปราศจากความผันผวนของพลังวิญญาณใด ๆ เรือเหาะก็ผุดขึ้นด้วยตัวเองอย่างมั่นคง ทะลุผ่านชั้นเรือนยอดมุ่งตรงสู่ชั้นเมฆ

"เรือเหาะลำนี้..." ซูอวี่ฉิงกำที่วางแขนเบาะนั่งแน่น "ถึงกับไม่ต้องคอยควบคุมเลยหรือ?"

"แค่ขับเคลื่อนอัตโนมัติน่ะ" ถังเซิ่งยืดเส้นยืดสายพิงกายกับที่นั่ง "คราวก่อนไม่ได้ใช้เพราะเพิ่งซ่อมแซมเสร็จ ยังต้องทดสอบและปรับแต่งด้วยมืออยู่"

เรือเหาะแล่นผ่านชั้นเมฆอย่างรวดเร็วและเสถียรอยู่ที่ระดับความสูงทำให้เวียนศีรษะ หลินโม่มองผ่านหน้าต่างด้านข้างยาน เห็นทะเลหมอกเบื้องล่างนุ่มฟูดุจปุยฝ้าย เมืองเทียนเฟิงที่อยู่ไกลลิบกลายเป็นจุดดำขนาดเท่าฝ่ามือ ทว่าสิ่งที่พวกหลินโม่มองไม่เห็นก็คือ บนพื้นผิวของเรือเหาะมีลำแสงเคลื่อนวาบผ่านขึ้นสายหนึ่ง เรือเหาะทั้งลำก็เริ่มโปร่งใสขึ้นมา ราวกับหายสาบสูญไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย

ซูอวี่ฉิงพลันเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "ก่อนหน้านี้ได้ยินความหมายของสหายเต๋าถัง คิดจะช่วยฝ่ายธรรมะของพวกเราหยุดยั้งนิกายมารจริงหรือ?"