เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ในวินาทีสุดท้ายที่รอยแยกมิติปิดสนิท หลินโม่รู้สึกราวกับอวัยวะภายในทั้งปวงของตนถูกพละกำลังไร้รูปกลุ่มหนึ่งบิดเป็นก้อน เขาโซเซร่วงออกจากความว่างเปล่า ภายใต้การฉีกกระชากของพลังมิติมิอาจกลั้นจนลำคอหวานวาบ สำลักจนไออย่างรุนแรง ในลำคอผุดรสคาวหวานคล้ายสนิมเหล็ก เขายกมือเช็ดมุมปากตามจิตสำนึก ปลายนิ้วด้านในเปรอะเปื้อนเส้นเลือดสีแดงคล้ำจริงดังคาด
"ระวัง!"
เสียงของซูอวี่ฉิงดังมาจากด้านหลัง เย็นเยียบยิ่งกว่ายามปกติ เธอรักษารูปร่างนิ่งได้ก่อนหน้าหลินโม่ก้าวหนึ่ง ยื่นมือยันหลังของเขาไว้ พลังวิญญาณเย็นเยียบสายหนึ่งค่อย ๆ แผ่ส่งเข้ามา
หลินโม่ฝืนสะกดความพลุ่งพล่านในอก เงยหน้ากวาดตามองรอบด้าน เสียงไอยุติลงฉับพลัน
เบื้องหน้าไหนเลยจะยังมีประตูสำนักสูงตระหง่านตรงทางเข้าดินแดนลับ หุบเขาเปิดกว้างซึ่งเจ็ดสำนักใหญ่เคยตั้งค่ายพักในความทรงจำ บัดนี้ได้กลายเป็นผืนดินไหม้เกรียมไปแล้ว พื้นดินในรัศมีโดยรอบหลายลี้คล้ายถูกกรงเล็บแหลมคมของสัตว์ยักษ์ไถผ่านอย่างบ้าคลั่ง ทั่วทุกหนแห่งเต็มไปด้วยร่องเหวลึกถึงหลายจั้ง ชายขอบร่องเหวบางแห่งยังหลงเหลือร่องรอยการเผาไหม้ดำเกรียม มองเห็นรอยแตกร้าวแผ่รัศมีหลังถูกวิชาอัสนีกระแทกโจมตีได้ราง ๆ
"นี่มัน..."