ตอนที่ 32 สถานการณ์สิ้นหวังของศาสนจักร

เสียงดัง “ตึง!” โต๊ะตรงหน้าหัวหน้าอัศวินแห่งกองอัศวินพิพากษาของศาสนจักรถูกทุบเสียงดังสนั่น ดังก้องสะท้อนไปมาอยู่ในห้องโถงศักดิ์สิทธิ์อันโอ่อ่าอยู่นานกว่าจะค่อย ๆ เงียบลงไป นี่คือท่านหัวหน้าอัศวินที่กำลังตบเบา ๆ โต๊ะด้วยความเดือดดาล

“ใครช่วยบอกผมที! นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?” เสียงอันเกรี้ยวกราดของหัวหน้าอัศวินดังลั่นห้องประชุมของโถงศักดิ์สิทธิ์ ทำเอาบุคลากรศาสนจักรหลายคนที่เดินถือรายงานการรบผ่านมาถึงกับตัวสั่นสะท้าน รีบก้มหน้าก้มตาจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว

“พวกชนชั้นสูงบัดซบนั่นไปหามาได้อาวุธพวกนั้นมาจากไหน แม้แต่กองกำลังที่ถือครองอาวุธเทพก็ยังต้านไม่อยู่? พวกมันถึงกับใช้พละกำลังที่ขโมยไปจากทวยเทพจนถึงขั้นนี้เชียวรึ?! พวกมันกล้าดียังไง? พวกมันทำได้ยังไง?!” สองตาของหัวหน้าอัศวินแดงก่ำ เขาหอบหายใจอย่างแรงพลางตะเบ็งเสียงซักถาม เขามีเหตุผลพอที่จะโกรธจัดเช่นนี้ กองทัพนับหมื่นที่เดิมทีพิทักษ์รักษาอยู่แนวหน้า กลับถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเตียนภายในเวลาสั้น ๆ เพียงเดือนเดียว! มีเพียงทหารแตกทัพไม่กี่พันนายที่ถอยร่นกลับมาได้ ซ้ำร้ายหมากที่พวกเขาฝังไว้ในอาณาเขตปกครองของชนชั้นสูงภาคใต้ที่ยังไม่ได้เปิดใช้งานอย่างเต็มที่ ก็ขาดการติดต่อไปเป็นจำนวนมาก