เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 81 คิดการณ์ไกล
ในยามที่ฟ้ากำลังจะสางแต่ยังไม่สว่างดี เปลวเทียนในศาลไว้อาลัยลุกไหม้มาตลอดทั้งคืน แสงเริ่มสลัว อากาศอบอวลด้วยกลิ่นไม้จันทน์ที่ค้างมาทั้งคืนและไอหนาวจาง ๆ เซียวจิ่นหลียังคงนั่งคุกเข่าบนเบาะฟูก แผ่นหลังตั้งตรง ทว่าดวงตาเผยให้เห็นความเหนื่อยล้าและเส้นเลือดฝอยแดงก่ำอย่างปิดไม่มิด
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่ชัดเจนดังมาจากนอกศาลไว้อาลัย ทำลายความเงียบก่อนรุ่งสาง
เซียวจิ่นหลีเอียงหน้าไปมองเล็กน้อย ก็เห็นเซียวจิ่นซูสวมชุดไว้ทุกข์สีขาวสะอาด กำลังเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา ด้านหลังนางยังมีอีกคนหนึ่ง นั่นคือหลี่เจิง พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของนาง เขาสวมชุดสีเรียบเช่นกัน สีหน้าเคร่งขรึม แววตาเปี่ยมความห่วงใย
“จิ่นซู? พี่ชายลูกพี่ลูกน้องเจิง? พวกเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” เซียวจิ่นหลีแปลกใจเล็กน้อย เสียงแหบพร่าลงเพราะเงียบมานาน