กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 ชมความครึกครื้นก็เป็นการเยียวยาอย่างหนึ่ง
ภายในศาลบรรพชน ควันธูปลอยอวล อากาศยังคงหลงเหลือความเคร่งขรึมอยู่เล็กน้อย
ฮูหยินผู้เฒ่าเช็ดน้ำตาเบา ๆ พลางเกลี้ยกล่อมให้จิ่นหลีกลับห้องไปพักผ่อนและรักษาบาดแผลก่อน เหล่าสตรีในตระกูลกับสาวใช้ต่างมองเซียวจิ่นหลีพร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“คุณหนูใหญ่ อากาศหนาวเพียงนี้ท่านยังออกมารับราชโองการ บาดแผลยังเจ็บอยู่หรือไม่เจ้าคะ?”
“สีหน้าพี่หญิงซีดขนาดนี้ กลับห้องไปพักสักหน่อยเถิด อย่าอยู่ข้างนอกให้ลมพัดเลย”
“ใช่แล้ว ๆ ข้าเห็นมือพี่สาวใหญ่เย็นเฉียบแล้ว”
เหล่าน้องสาวพูดกันจ้อกแจ้ก พอเห็นใบหน้าของนางซีดขาว ก็พากันเข้ามารุมล้อม แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและห่วงใย