เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49 ราตรีอันไม่สงบ
ภายในคุกศาลต้าหลี่ชื้นเย็นและมืดครึ้ม ลมหนาวยามค่ำคืนในฤดูสารทพัดพาฝนปรอยลอดกำแพงและซอกผนังเข้ามา จนพื้นหินเขียวจับไอเย็นบาง ๆ ก่อนรุ่งอรุณจะมาเยือน ฟ้ายังคงมืดสลัว ตะเกียงน้ำมันไม่กี่ดวงส่องแสงเหลืองนวลริบหรี่ไปตามทางเดินยาวลึก
ซูเจ๋อขดตัวอยู่ในห้องขังด้านในสุด นั่งนิ่งบนตั่งไม้ สีหน้าอิดโรย เมื่อคืนเขาถูกนำตัวไปสอบสวนจนดึกดื่น แม้จะรับมืออย่างสงบนิ่งต่อหน้าศาลไต่สวน ทว่าชุดขุนนางสีเขียวกลับเปื้อนคราบเลือดและน้ำจนทั่ว เขามองผนังแตกร้าวอย่างไร้จุดหมาย แต่ในใจกลับไม่เคยสงบลงเลย
ด้านนอกซี่กรงมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบา ผู้คุมคุกศาลต้าหลี่เหนื่อยล้าจนผล็อยหลับไปแล้ว จู่ ๆ ก็มีผู้คุมคนหนึ่งถือกล่องอาหารเดินเข้ามา กระซิบกับผู้เฝ้าประตูเฒ่าจางอยู่สองสามคำ เฒ่าจางเหลือบตามองอย่างลังเล คล้ายจำคนผู้นี้ได้ จึงพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้เข้าไป
ผู้คุมคนนั้นถืออาหารมาด้วย ก่อนกระแอมเสียงเบา “ใต้เท้าซู มากินอาหารเช้าเถิด จะได้ไม่หิว”