กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 น้ำตาหลั่งรินเป็นสาย
เสียงร้องไห้ของเซียวจิ่นหลีค่อย ๆ เบาลง กลายเป็นเสียงสะอื้นขาดห้วง ฮูหยินผู้เฒ่ากอดนางแน่นขึ้นเล็กน้อย นิ้วเหี่ยวย่นลูบจัดปอยผมยุ่งเหยิงข้างขมับให้เบา ๆ นอกหน้าต่างลมและหิมะโหมแรงขึ้น เสียงกระทบกรอบหน้าต่างคล้ายเสียงกลองเร่งทัพที่ด่านชายแดน
“ดีแล้ว ดีแล้ว…” เสียงชราของฮูหยินผู้เฒ่าสั่นเครือเล็กน้อย ฝ่ามือตบแผ่นหลังบอบบางของหลานสาวเบา ๆ ราวกับนางยังเป็นเด็กน้อยที่หกล้มแล้วต้องให้ท่านย่าปลอบ “ท่านย่าอยู่นี่”
หน้าผากของเซียวจิ่นหลีแนบอยู่กับไหล่ของหญิงชรา น้ำตาซึมเปียกผ้าเนื้อดีสีม่วงเข้ม นางได้กลิ่นไม้จันทน์หอมที่คุ้นเคยจากกายท่านย่า เป็นกลิ่นที่ทำให้อุ่นใจที่สุดในความทรงจำ