เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 21 สนทนายามราตรี ณ คฤหาสน์ห่างไกล
บนทางเขายามดึก หลี่เจิงแบกฉู่หยุนโม่ที่หมดสติไว้บนหลัง เดินนำอยู่หน้าสุด แผ่นหลังของแม่ทัพหนุ่มตั้งตรง ทุกก้าวมั่นคงอย่างยิ่ง เพราะกลัวว่าการเดินกระเทือนจะทำให้ผู้บาดเจ็บทรมานมากขึ้น ด้านหลัง ผู้คุ้มภัยแบกหรือประคองสตรีและเด็ก ๆ จากตระกูลโจวกับตระกูลหลิว เดินย่ำทางหญ้าที่น้ำค้างยังไม่แห้งอย่างทุลักทุเล
“อดทนอีกหน่อย ข้างหน้าก็ถึงแล้ว” อาสะใภ้รองหลี่ซื่อชี้ไปยังเรือนกระเบื้องสีเขียวที่เห็นลาง ๆ อยู่ท่ามกลางราตรี
เซียวจิ่นหลีเดินอยู่ท้ายขบวน บาดแผลจากลูกธนูบนไหล่ปวดตุบ ๆ ตามจังหวะหายใจ นางหันกลับไปมองเป็นระยะ ผู้คุ้มภัยหลายคนกำลังเก็บกวาดเรื่องที่เหลืออยู่ทางคฤหาสน์ชิงหลิ่ว
เมื่อทุกคนเดินทางมาถึงหน้าคฤหาสน์ อาสะใภ้รองก็เข้าไปเคาะประตู