เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 พิโรธดุจอสนี
เพิ่งผ่านเสียงกลองยามห้าไป ฟ้ายังไม่สาง ขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ก็คุกเข่าเต็มลานหน้าตำหนักเฉิงเทียนแล้ว
กระเรียนทองแดงหน้าตำหนักพ่นควันหอมบาง ๆ ทว่ากลับไม่อาจขจัดความอึดอัดหนักอึ้งนั้นได้ หม่าเยวียนเต๋อ เสนาบดีกระทรวงกลาโหม คุกเข่าอยู่แถวหน้าสุด หน้าผากแนบกับอิฐทองเย็นเยียบ เหงื่อเย็นซึมชุ่มเสื้อตัวในใต้ชุดขุนนางไปนานแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่มาจากด้านหลัง ราวกับมีดทิ่มแทงแผ่นหลัง
“ฝ่าบาทเสด็จแล้ว—”
เสียงแหลมเล็กของขันทีแหวกผ่านความเงียบงัน
ฮ่องเต้มู่หรงเซียวสวมฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองทอง ก้าวหนัก ๆ เข้าสู่ท้องพระโรง ใบหน้าที่มักไม่แสดงความยินดีหรือโกรธเกรี้ยว บัดนี้มีเมฆดำปกคลุม พระหัตถ์ในแขนเสื้อกำฎีกากราบทูลปึกหนึ่งแน่น—ล้วนเป็นฎีกาที่ส่งขึ้นมาเมื่อคืน กล่าวหากระทรวงกลาโหมยักยอกเบี้ยหวัดทหารและทำให้แผนการศึกล่าช้า
“ลุกขึ้น”