เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 กระแสลับไหลเชี่ยว
เช้าวันถัดมา ณ เรือนสนกระเรียน
แสงอรุณเพิ่งทอประกาย ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็ปิดประตูไม่ต้อนรับแขก โดยอ้างว่า “จับไข้ลมหนาวเล็กน้อย” บรรดาผู้ดูแลในจวนได้รับคำสั่งให้ออกไปแจ้งเพียงว่า ฮูหยินผู้เฒ่าอายุมากแล้ว จำเป็นต้องพักฟื้นสักสองสามวัน ทว่าภายในเรือนสนกระเรียนกลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศเคร่งขรึม
เซียวจิ่นหลีเพิ่งรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ชุนเถาก็รีบร้อนเข้ามารายงาน “คุณหนู พระชายาเสียนอ๋องกับซื่อจื่อมาเจ้าค่ะ ได้ยินว่าฮูหยินผู้เฒ่าร่างกายไม่สู้ดี จึงตั้งใจมาเยี่ยม”
ปลายนิ้วของเซียวจิ่นหลีชะงัก คิ้วที่ขมวดเล็กน้อยของนางสะท้อนอยู่ในกระจกทองแดง
ท่านอาหญิงเซียวจิ้งเสียนแต่งเข้าจวนเสียนอ๋อง แม้เสียนอ๋องจะเป็นพระอนุชาร่วมพระมารดาของฮ่องเต้ แต่เสียนอ๋องไม่ข้องเกี่ยวกับราชกิจ ชอบพาท่านอาหญิงออกท่องเที่ยวไปทั่ว อีกทั้งเมื่อครั้งถูกลอบสังหารในวัยเยาว์ เขาเข้ารับลูกศรอาบพิษแทนฮ่องเต้ ทำให้ร่างกายเสียหาย สุขภาพไม่แข็งแรงและมีทายาทได้ยาก จึงมีเพียงลูกพี่ลูกน้องของนางเป็นบุตรชายคนเดียว ฮ่องเต้จึงโปรดหลานชายผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง