กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่สองร้อยสิบสาม ตกอยู่ในภาพหลอน
“โชคดีที่เราไม่ได้ลงจากรถเมื่อกี้ ถ้าลงไปละก็ ไม่รู้เลยว่าจะถูกฝูงซอมบี้ล้อมไว้หรือเปล่า”
“ไม่ใช่สิ พวกมันดูเหมือนจะมองไม่เห็นพวกเราจริงๆ ด้วย?” เหล่าเฉินหมอบอยู่ข้างหน้าต่างมองดูฝูงซอมบี้ที่เบียดเสียดกันอยู่ภายนอกด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา คนข้างๆ ก็ถอนหายใจออกมาเช่นกัน “รถบ้านคันนี้สุดยอดจริงๆ เหมือนกับเป็นเกราะล่องหนเคลื่อนที่เลย”
เถียนชิงสังเกตเห็นฝูงซอมบี้เหล่านั้นภายนอก ความตึงเครียดบนใบหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย ริมฝีปากขยับสองครั้งแต่ไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา