กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 212 ไม่เห็นแม้แต่เงาของนก
ซูชิงไม่ได้รีบตอบคำถามของพวกเขา เธอรูดซิปเสื้อแจ็กเก็ตจนสุดแล้วกำลังคาดปลอกกริชสั้นไว้ที่ข้างเอว ท่าทางคล่องแคล่วว่องไว
หลังจากทั้งสองคนพูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้น “ฉันจะตามคุณไป เผื่อว่าถ้าเจอฝูงซอมบี้ขนาดใหญ่ รถบ้านจะได้ขับเข้าไปรับคนได้”
“คุณพาคนไปไม่กี่คนบุกเข้าไปแบบนั้น ตอนสู้เสร็จจะพาคนกลับออกมายังไง?”
เผยหยวนมองเธออยู่สองวินาที มุมปากขยับเล็กน้อย แววตาดูอ่อนโยนลงกว่าเดิม “ได้”
“ถ้าอย่างนั้นครั้งนี้ต้องรบกวนพวกคุณสองคนแล้ว พวกคุณต้องกลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนนะ ไม่อย่างนั้นทั้งชีวิตนี้ฉันคงไม่มีทางสบายใจได้เลย”