ตอนที่ 167 อาหารที่หลินเสี่ยวโต้วทำอร่อยมาก

ทุ่งหญ้าใหญ่ยามเช้าตรู่ เงียบสงบยิ่งนัก

ท่ามกลางสายหมอกบางเบา ร่างสูงใหญ่สง่างามสายหนึ่งค่อย ๆ เดินเข้ามา

เมื่อเดินมาถึงกระโจมมองโกลหลังหนึ่ง เขาเคาะประตู หลังบานประตูก็ปรากฏใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มซื่อบริสุทธิ์ที่มีรอยแดงแบบคนบนที่ราบสูง

“สหายโจวนี่เอง ลูกสุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์ที่คุณอยากได้อยู่ตรงนี้ คุณดูลำพังซิ...”

ขณะที่โจวชิงหล่างอุ้มลูกสุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์กลับมาถึงสถาบันวิจัย เซียวข่ายเล่อก็ตื่นนอนแล้ว

พอเห็นสิ่งที่อยู่ในอ้อมอกของหัวหน้า เขาก็ร้องอุทานขึ้นมา

“หัวหน้า นายไปเอาสุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์กลับมาได้ยังไง หมาพันธุ์นี้เลี้ยงไม่ง่ายเลย นิสัยดุร้ายเกินไป!”

โจวชิงหล่าง “ฉันเตรียมจะมอบให้สหายหลินเสี่ยวโต้ว เธอชอบสัตว์ตัวเล็ก ๆ มาก พอดีจะให้มันช่วยเฝ้าประตูให้เธอ”