ตอนที่ 143 จูชิงชิง นี่เธอหาเรื่องเอง

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ผู้ชายหลายคนที่อยู่ในนั้นต่างก็พูดไม่ออก

พวกเขาก็เกือบทั้งวันไม่ได้กินอะไร ท้องก็หิวจนแสบไส้เช่นกัน

แต่ในป่าลึกเต็มไปด้วยอันตราย กลางค่ำกลางคืนจะให้ออกไปหาของกิน นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ

นังผู้หญิงบัดซบคนนี้ไม่เห็นพวกเขาเป็นคนเลยจริง ๆ

ภายในถ้ำสลัวราง จูชิงชิงมองไม่เห็นสีหน้ามืดมนของทุกคน จึงยังคงเร่งเร้าอยู่ตรงนั้น:

“พวกนายยังจะมัวชักช้าอะไรกันอยู่อีก รีบจัดคนออกไปหาของกินสักคนสิ!”

“ถุย!” หนึ่งในพี่น้องของต้าเหนียวถ่มน้ำลายลงพื้นคำหนึ่ง:

“แกอยากกินของใช่ไหมล่ะ นี่ไงอาหาร กินซะสิ!”

จูชิงชิงโกรธจนกระโดดตัวลอย: “นายถึงกับจะให้ฉันกินน้ำลายของนาย นายมันน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว!”