ตอนที่ 142 เกือบทั้งวันแล้วที่ไม่ได้กินอะไร

ในเวลาเดียวกัน ภายในป่าเขาลึกแถบชานอำเภอ

คนกลุ่มหนึ่งเดินทางมาอย่างเหน็ดเหนื่อย กำลังเร่งรุดเดินทางอยู่กลางเขา

คนที่เดินนำหน้าอยู่ก็คือเจ้าวัวโง่ใหญ่แห่งฟาร์มเลี้ยงสุกร

เขาเปลี่ยนไปจากท่าทางโง่เง่าในอดีต รอยยิ้มเล่นหัวบนใบหน้าไม่หลงเหลืออยู่อีก มีเพียงสีหน้าเคร่งขรึมขณะก้าวเดินไปข้างหน้า

ด้านข้างยังมีพี่น้องอีกสองคนตามมา ทั้งสองคนนี้คือผู้รับผิดชอบการรับช่วงประสานกับเขาในตัวอำเภอ

ส่วนคนที่เดินตามอยู่ด้านหลังก็คือสวีโม่กับจูชิงชิง

พี่น้องคนหนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นว่า “ต้าเหนียว พวกเราข้ามเขามาตั้งหลายลูกแล้ว พักผ่อนสักหน่อยได้หรือยัง”

ต้าเหนียวส่ายหน้า “อดทนอีกนิด ข้ามเขาอีกสองลูกพวกเราก็ถึงอำเภอข้างเคียงแล้ว ถึงตอนนั้นจะมีคนมารับช่วงประสานกับพวกเรา”