ตอนที่ 87 งั้นเธอก็ไสหัวออกจากบ้านตระกูลหลิวไปด้วย

ในบ้านไม้หลังเขา

เสียงร้องอุทานของหลิวเยี่ยนเอ๋อร์ไม่เคยหยุดลงเลย

ตั้งแต่ลูบขนเด็กน้อยทั้งสองตัวเสร็จ จนกระทั่งได้กินอาหารที่หลินเสี่ยวโต้วทำ

เธอเอาแต่กรีดร้องโห่ร้องยินดีตลอดเวลา:

“อ๊าย ฉันมีความสุขจังเลย! อาหารที่พี่สาวนางฟ้าทำอร่อยเกินไปแล้ว ได้กินสักคำต่อให้ตายก็ไม่เสียดายชีวิตแล้ว!”

หลินเสี่ยวโต้วเอามือกุมขมับ “รีบหุบปากแล้วกินข้าวเถอะ กับข้าวจะเย็นหมดแล้ว”

แม่หนูคนนี้ช่างพูดมากเกินไปแล้ว เสียงดังจนเธอปวดหูไปหมด

ฟักเขียวตุ๋นซีอิ๊วนุ่มหนึบ ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน ซุปไข่ใส่เห็ดรสเลิศ

ก็แค่กับข้าวสองอย่างซุปหนึ่งอย่างธรรมดา ๆ จะเว่อร์อะไรขนาดนั้น

หลินเสี่ยวโต้วเคยชินกับการกินของที่ปลูกในมิติ จึงไม่รู้เลยว่าสำหรับคนภายนอกแล้ว สิ่งเหล่านี้มันเอร็ดอร่อยถึงเพียงไหน