เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
หานกั๋วเฉียงเพิ่งมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ก็เห็นคุณป้าสองสามคนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
พอเห็นเขาเดินมา หลายคนก็รีบแย่งกันฟ้องทันที
“กั๋วเฉียงเอ๊ย นายยังไม่รีบกลับบ้านไปดูอีก แม่นายแทบจะโดนเมียนายทรมานตายอยู่แล้ว”
“ใช่แล้ว เมื่อคืนฉันอยู่ข้ามลานบ้านยังได้ยินเสียงแกร้องเลย เสียงโหยหวนน่าเวทนามาก ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน”
“คนบ้านตระกูลหานนี้น่าสงสารจริง ๆ แต่งเอาลูกสะใภ้ขี้เกียจจากในเมืองเข้ามา ช่างเคราะห์กรรมแท้ ๆ!”
หลายคนต่างแย่งกันกล่าวหาคนละปากคนละคำ ราวกับฉู่หลิงทำความผิดมหันต์อย่างไรอย่างนั้น
แต่พวกเธอกลับลืมไปว่า หลายเดือนก่อนหน้านี้แม่หานได้รับการดูแลค่อนข้างดีทีเดียว
ฉู่หลิงเพิ่งจะอู้งานแค่วันสองวันนี้ ก็โดนรุมประณามยกใหญ่เสียแล้ว
สันดานมนุษย์ก็เป็นแบบนี้ ยามทำความดีไม่มีใครเห็น แต่พอทำเรื่องแย่เพียงเรื่องเดียวใคร ๆ ก็พร้อมจะเข้ามารุมเหยียบย่ำ