เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 490 มหาภัยพิบัติครั้งนี้ ก็ถึงเวลาสิ้นสุดลงแล้ว
บนแผ่นดินแดนบริสุทธิ์ สิ่งมีชีวิตนับร้อยล้านต่างหมอบราบกับพื้น ไม่ว่ามีพลังบำเพ็ญสูงหรือต่ำ ก็ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นได้
ทั้งพลังวิญญาณในร่างผู้บำเพ็ญและพลังชีวิตในเลือดเนื้อของคนธรรมดา ล้วนถูกอำนาจมรรคาอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตชักนำให้ไหลพล่าน ส่งเสียงกึกก้องอยู่ในเส้นลมปราณและกระดูก
ภูเขา แม่น้ำ และทะเลสาบต่างสั่นสะเทือนตาม ยอดเขาแต่ละลูกขยับขึ้นลงเล็กน้อย น้ำในทะเลสาบลอยขึ้นมาเอง กลายเป็นสายธารนับหมื่นนับพัน พุ่งไปรวมกันที่ต้นไม้โลกแห่งการรู้แจ้งมรรคา
จงอู๋เทียน เทียนหลิงเอ๋อร์ ฉินอู๋ตี๋ ฉินหว่านเอ๋อร์ หวังป๋า กู้จิ่วฮวง และคนอื่นๆ ลอยอยู่กลางอากาศ มองทะเลแสงแห่งนั้นผ่านห้วงอวกาศอันห่างไกล ในใจมีสารพัดความรู้สึกปะปนกัน
คำพูดของจักรพรรดิหยวนเมื่อครู่ที่ว่า “ข้าไม่รู้จักพวกเจ้า” เหมือนหินก้อนใหญ่ที่กดทับหัวใจทุกคน ความผิดหวังและเศร้าหมองยังคงติดค้างไม่จางหาย
แต่พอได้เห็นภาพการหลอมรวมอันน่าอัศจรรย์ที่ยากจะพบตลอดกาล ทุกคนก็ถูกอำนาจมรรคาที่แผ่คลุมฟ้าดินสะกดจนแม้แต่จะหายใจก็ยังติดขัด
ดวงตางดงามของเทียนหลิงเอ๋อร์มีน้ำตาเอ่อคลอ นางมองร่างในชุดแดงที่ถูกแสงสีเขียวกับแสงศักดิ์สิทธิ์สีแดงดำห่อหุ้มอยู่ไกลๆ สองมือกำเข้าหากันแน่น
ในใจมีเสียงหนึ่งร้องย้ำไม่หยุด นั่นคือเขา ต้องเป็นเขาแน่ คนที่นางเฝ้ารอมาหลายยุค
แต่ความทรงจำของเขากลับว่างเปล่า จำคนคุ้นเคยไม่ได้ ความเจ็บปวดที่อยู่ใกล้กันแค่นี้แต่กลับเหมือนห่างกันสุดขอบฟ้า ค่อยๆ กัดกร่อนจิตวิญญาณของนาง