เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 489 ความมีเกิดจากความไร้ ความไร้ให้กำเนิดความมี
ค่ายกลล้างโลกสั่นสะเทือนพร้อมเสียงคำราม ดวงดาวผุพังขนาดใหญ่หลายแสนดวงสั่นพ้องกัน ดึงพลังต้นกำเนิดอัปมงคลที่ฝังอยู่มานับยุคขึ้นมา
กระแสพลังผุพังสีเทาดำถาโถมราวกับมหาสมุทรที่ทะลักออกจากสุสานแห่งยุค มันกระแทกกำแพงห้วงอวกาศแตกไปทีละชั้น แล้วบดขยี้เข้าหาแดนบริสุทธิ์ด้วยพลังที่พร้อมจะทำให้ทุกอย่างดับสูญ
ท้องฟ้าทั่วแดนบริสุทธิ์ถูกหมอกผุพังสีดำข้นราวน้ำหมึกกลืนหายในพริบตา ดวงตะวันและดวงจันทร์หมดแสง แม้แต่มหามรรคาก็ยังดูเหมือนกำลังคร่ำครวญ
ภูเขาและสายน้ำที่เคยสงบงดงามถูกสีเทาหม่นของความตายปกคลุมในชั่วพริบตา
น้ำพุวิญญาณหยุดไหลทันที สายน้ำที่เคยไหลรินเหือดแห้งอย่างรวดเร็ว กิ่งใบของต้นไม้วิญญาณสูงเสียดฟ้าม้วนงอไหม้เกรียม พลังชีวิตถูกสูบออกอย่างรวดเร็ว หญ้าวิเศษและดอกไม้ล้ำค่าทั่วพื้นดินเปลี่ยนเป็นสีเหลืองไหม้แล้วเน่าเปื่อยด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ ก่อนกลายเป็นกองโคลนเน่าสกปรก
กลิ่นเน่าเหม็นที่กัดกร่อนจิตวิญญาณฟุ้งไปทั่วฟ้าดิน นั่นคือไอแห่งความตายจากมหันตภัยที่สะสมมานานนับไม่ถ้วน
แค่แรงกระเพื่อมเล็กน้อยที่เล็ดลอดจากค่ายกลตกลงมา ก็ยังกดทับจนสิ่งมีชีวิตหลายร้อยล้านในแดนบริสุทธิ์หลังงอ จิตวิญญาณสั่นกลัว ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำวิญญาณของทุกคนเอาไว้
“พรวด!”
ผู้บำเพ็ญที่มีพลังต่ำจำนวนไม่น้อยทนแรงกดดันจากพลังผุพังนี้ไม่ไหว ร่างกายปริแตกทันที เลือดดำกระอักออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาทรุดเข่ากระแทกพื้น แขนขาชักเกร็งจนควบคุมไม่ได้