เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 471 บางที ข้าเองก็เป็นส่วนหนึ่งของสนามรบแห่งนี้ (4k)
แม้ตอนนี้ความทรงจำของจักรพรรดิหยวนจะว่างเปล่า แต่ในหัวของเขากลับมีวิชาหนึ่งชื่อว่า วิชาอมตะเก้าดับเก้าสิ้นเก้าสวรรค์เก้าห้า!
วิชานี้ปรากฏอยู่ลึกลงไปในห้วงจิตของจักรพรรดิหยวนอย่างไม่มีที่มาที่ไป
จักรพรรดิหยวนนั่งนิ่งอยู่บนหินก้อนใหญ่ผิวขรุขระนอกหมู่บ้านชาวประมง ลมทะเลพัดมาจากปลายขอบน้ำ หอบเอาความชื้นและกลิ่นเค็มคาวมาปะทะตัวเขา
ท้องฟ้ามืดหม่นราวกับถูกเถ้าสีเทาคลุมไว้ หมอกอัปมงคลนอกพิภพหนาทึบกว่าเมื่อสามเดือนก่อนอีกหลายเท่า
สัตว์อสูรดุร้ายขนาดมหึมาวนเวียนซุ่มอยู่ในหมอก เหมือนจระเข้ยักษ์ใต้ทะเลลึกที่เฝ้ามองเหยื่อ เตรียมจะขยับเข้าจู่โจม กลิ่นอายผุพังอันดุร้ายแผ่กดดันลงมายังโลกเบื้องล่าง แม้จะมีเขตแดนพิภพกั้นอยู่ก็ตาม
แต่จักรพรรดิหยวนไม่ได้สนใจสิ่งชั่วร้ายนอกพิภพเหล่านี้เลย
เขาหลุบตาลง เหมือนกำลังฟังเสียงกระซิบที่ลอยมาจากอดีตอันไกลโพ้น
วิชานั้นลอยนิ่งอยู่ตรงต้นกำเนิดจิตสำนึก ทุกตัวอักษรประทับอยู่ในจิตวิญญาณอย่างครบถ้วนไม่ขาดหาย ให้ความรู้สึกเก่าแก่จนเหมือนไม่ใช่วิชาที่สืบทอดกันมาในยุคนี้ ทั้งยังแฝงไอเย็นจากห้วงลึกที่หนาวไปถึงกระดูก
วิชาอมตะเก้าดับเก้าสิ้นเก้าสวรรค์เก้าห้า