เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 308 ใต้ฟ้าสามสิบหกชั้น ข้าเป็นคนกำหนด! (5.5k คำ)
เหมี่ยวเยว่ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ชายกระโปรงสีแดงฉานลากผ่านพื้นดินที่เปื้อนเลือด
นางก้มมองบรรพบุรุษที่แปดแห่งสำนักอวี้ซวีที่ทรุดเป็นกองโคลน ใบหน้าที่เคยสง่างามราวผู้บำเพ็ญธรรม บัดนี้เหลือเพียงความหวาดกลัวและความหม่นหมอง
นางเอ่ยเสียงเย็น “เจ้าก็มีวันนี้ด้วย”
บรรพบุรุษที่แปดสะดุ้งทั้งตัว ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก แต่สายตากลับข้ามเหมี่ยวเยว่ไป จ้องเขม็งไปที่ร่างผมสีเลือดซึ่งยืนนิ่งราวกับหุบเหวลึกอยู่ข้าง ๆ
สัญชาตญาณเอาตัวรอดเอาชนะความแค้นและศักดิ์ศรีได้ ในลำคอของเขาส่งเสียงฮึก ๆ แล้วเอ่ยเสียงแหบพร่า “ท่าน...ท่านผู้อาวุโส! ไว้ชีวิตข้าด้วย! เหมี่ยวเยว่...เหมี่ยวเยว่ให้เงื่อนไขอะไรกับท่าน ข้าถวาย...ข้าถวายให้สองเท่า ไม่สิ สิบเท่า! วิชา ทรัพยากร ขุมสมบัติลับของสำนักปฏิบัติธรรมสุญญตาหยก...ท่านเลือกได้ตามใจ! ขอเพียงท่านผู้อาวุโสไว้ชีวิตข้า!”
องค์จักรพรรดิหยวนไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น หกตาปีศาจมองไปยังสันเขาร้างไกล ๆ อย่างเฉยเมย ราวกับสิ่งที่ส่งเสียงหนวกหูอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงมดตัวหนึ่ง
ริมฝีปากสีเลือดขยับเล็กน้อย เสียงเรียบไม่มีระลอก “คนผู้นี้ ข้าจัดการกดไว้ให้เจ้าแล้ว ส่วนความแค้น เจ้าล้างเอง อยากจัดการอย่างไรก็ตามใจเจ้า”
ได้ยินดังนั้น ร่างบางของเหมี่ยวเยว่สั่นเล็กน้อย จากนั้นรอยยิ้มงดงามถึงขีดสุดแต่เย็นยะเยือกถึงกระดูกก็เผยขึ้นบนใบหน้า
นางคำนับลึกต่อองค์จักรพรรดิหยวน “หม่อมฉันน้อมขอบคุณสหายเต๋า”