เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 307 ในที่สุดก็รอจนถึงวันนี้
ณ เทือกฟ้าชั้นที่สามสิบห้า ในหมู่เทือกเขาเก่าแก่ที่รกร้างเงียบเหงาแห่งหนึ่ง
ที่นี่แทบไม่มีใครย่างกรายมา พลังวิญญาณเบาบาง หินตามภูเขาเป็นสีน้ำตาลคล้ำ ราวกับถูกกาลเวลาและพลังบางอย่างกัดกร่อนมานานนับไม่ถ้วน
โครงสร้างมิติก็ไม่ค่อยมั่นคง บางครั้งมีรอยแยกเล็กๆ ปรากฏขึ้นแล้วปิดตัวลงอีกครั้ง
ลึกเข้าไปในหุบเขาที่ซ่อนอยู่ มีการวางอาคมห้ามไว้หลายชั้นเพื่อปิดกั้นกลิ่นอายและป้องกันการคำนวณทำนาย
ร่างของเมี่ยวเยว่กับร่างจริงของจักรพรรดิหยวนปรากฏขึ้น
“อยู่ข้างล่างนี่เอง” เมี่ยวเยว่โบกมือเบาๆ พื้นหุบเขาก็สั่นไหว ดินกับหินแยกออก เผยให้เห็นถ้ำที่ถูกอักขระผนึกไว้
นางยื่นมือคว้าผ่านอากาศ
“อ๊า!”
เสียงกรีดร้องแหลมของผู้หญิงดังขึ้น เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความอาฆาต