กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามนี้ ลู่เฮ่าผายมือออกอย่างจนใจอีกครา “ดังนั้นพวกท่านก็เห็นแล้ว เป็นเช่นนี้เอง”
“คนตระกูลลู่ของพวกเราไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด คล้ายกับว่าในโลหิตมีสิ่งพิกลอันใดหลั่งไหลอยู่ ขอเพียงเป็นสมาชิกในครอบครัวของพวกเรา ทุกคนล้วนจะถูกโลกหลงลืม ราวกับเป็นมนุษย์ล่องหนก็มิปาน”
“มันจะเหลวไหลเกินไปแล้ว”
“...จริงแท้ เหลวไหลยิ่งนัก”
อวี้เทียนใช้พลังลิขิตสวรรค์บันทึกเรื่องนี้ไว้ “เช่นนั้นคนในบ้านของเจ้าที่เกิดสถานการณ์เช่นนี้ ก็คือบิดามารดาของเจ้า กับพวกเจ้าสองพี่น้องหรือ?”
ลู่เฮ่าพยักหน้า จากนั้นคล้ายนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ จึงเอ่ยเสริมด้วยความโศกเศร้าเล็กน้อย “กล่าวเช่นนี้ไม่ถูกต้องนัก”
“พวกเราเป็นสามพี่น้อง”
“ในบ้านยังมีพี่ใหญ่อีกคน ทว่า...”