กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่เฮ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “เมื่อครู่ข้านึกว่ามีผู้ใดนึกขึ้นได้เสียทีว่าข้าไม่ได้จ่ายค่าสายฟ้ามาสิบกว่าปีแล้ว ถึงได้บุกมาทวงถาม ที่ไหนได้กลับเป็นพวกเจ้าทั้งสอง”
“พวกเจ้ามาหาข้าเช่นนี้ อารมณ์ของข้าก็ดีขึ้นมากทีเดียว”
“การที่พวกเจ้าหาตัวข้าพบ เกรงว่าแปดส่วนคงเพราะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของพวกเรากระมัง”
“ไม่ง่ายเลย ไม่ง่ายเลยจริงๆ!”
ลู่เฮ่าดูราวกับคนที่ไม่พบผู้คนมานานหลายปี ในหัวมีเรื่องราวมากมายที่อยากระบายออกมาในคราเดียว
“พวกเจ้าไม่เข้าใจหรอก ความรู้สึกที่ใช้ชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้ แต่กลับถูกคนเมินเฉยและลืมเลือนไปซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันเป็นอย่างไร”