เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หากพลาดครั้งนี้ไป ในอนาคตใครจะรู้ว่าจะมีโอกาสอีกหรือไม่? ต่อให้มี แล้วจะต้องรออีกนานเท่าใด?”
“ภัยพิบัติแห่งดาวเคราะห์สีน้ำเงินครั้งนี้ยืดเยื้อมานานยี่สิบปีแล้ว”
อวี้เทียนที่เปี่ยมด้วยอำนาจบารมี ดวงตาของเขาดูคล้ายมหาจักรพรรดิผู้ลิขิตสวรรค์ที่เสด็จลงสู่โลกมนุษย์ แฝงไว้ด้วยความเวทนาและโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง
“ผู้คนมากมายถูกบีบให้เข้าสู่การต่อสู้กับสัตว์ร้ายจากชีวิตที่เคยสุขสบายสงบสุข ต้องอยู่อย่างหวาดผวาและไร้ที่อยู่อาศัยในทุกวี่วัน”
“ทุกวันข้างหูของข้า มักจะได้ยินคำอธิษฐานของเหล่าวิญญาณผู้ล่วงลับและผู้คนที่กำลังทนทุกข์อยู่ในแดนชำระแห่งภัยพิบัติ”
“อธิษฐานให้ภัยพิบัตินี้ผ่านพ้นไปโดยเร็ว...”
“ความรู้สึกเช่นนั้น...”
อวี้เทียนหลับตาลง “เจ้าไม่เข้าใจหรอก”
เย่เซียวไม่เข้าใจจริงๆ
เพราะเมื่อเทียบกับพรสวรรค์อันน่าเหลือเชื่อของอวี้เทียน ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นตัวแทนมรรคาสวรรค์แล้ว พรสวรรค์ของเย่เซียวกลับเรียบง่ายยิ่งนัก