207

บทที่ 207 หย่ากันไม่ได้ง่าย ๆ

หวังต้านีต่อให้ไม่ฉลาดแค่ไหนก็รู้ว่าที่ถังหว่านพูดเมื่อครู่เป็นความตั้งใจ เธอรู้อยู่แล้วว่าหวังต้านีไม่มีทางต้มบะหมี่ให้ตัวเองกิน

คนที่ประหยัดจนเคยชินมักรู้สึกว่าตัวเองไม่สมควรกินของดี ๆ แบบนี้ เป็นอย่างที่คิด หวังต้านีขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

“เฮ้อ ฉันกินก็เสียดายของ เจ้าสาม เธอจะเอาเพิ่มอีกหน่อยไหม?”

“ฉันกินเท่านี้ก็พอแล้ว”

ลู่หวยจิ่งก็เข้าใจเจตนาของถังหว่าน เขารู้สึกขอบคุณภรรยาที่เอาใจใส่ ก่อนหันไปพูดกับหวังต้านีว่า

“ลูกสะใภ้กตัญญูถึงแบ่งให้แม่กิน ถ้าเจอลูกสะใภ้ไม่กตัญญู ต่อให้อิ่มจนท้องแตกก็ไม่แบ่งให้แม่หรอก”

เขาพูดความจริง หวังต้านีฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ ทั้งยังภูมิใจด้วย

“ฉันรู้สิ หว่านหว่านกตัญญูที่สุดแล้ว”