155

บทที่ 155 – คนที่เขาจำไม่ได้

เมื่อเห็นลู่หวยจิ่งเดินตรงมาทางตัวเอง ใบหน้าสวยของเหวินฮว่าก็แดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “รองผู้บังคับการลู่ ไม่ต้องมารับฉันด้วยตัวเองก็ได้ค่ะ ฉันหา…”

ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็เห็นลู่หวยจิ่งเดินผ่านตัวเองไปตรงข้างรถ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ภรรยา เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เหวินฮว่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ปากแทบอ้ากว้างจนยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

ลู่หวยจิ่งแต่งงานแล้วอย่างนั้นเหรอ?

แถมคนที่เขาแต่งงานด้วยยังเป็นพี่สะใภ้ที่อยู่ตรงหน้านี่เอง เมื่อครู่พวกเธอยังนั่งรถคันเดียวกัน และเธอยังพูดเรื่องลู่หวยจิ่งกับเสี่ยวตู้อีกด้วย

พอคิดถึงตรงนี้ เธอก็ทั้งอายทั้งหงุดหงิด