154

บทที่ 154 – สหายหญิงจากคณะศิลปะทหาร

“ไม่ได้หรอก ทางหน่วยงานลาหยุดนานขนาดนั้นไม่ได้”

ถังสือนั่งลงกินข้าวด้วยรอยยิ้ม “พวกเรากลับไปแล้ว เธอก็ดูแลหว่านหว่านให้ดีนะ”

“ครับ”

ลู่หวยจิ่งไม่ได้รั้งถังสือไว้อีก ทั้งครอบครัวกินมื้อเย็นร่วมกันอย่างอบอุ่นกลมเกลียว

ถังสือมองลูกสาวด้วยความปลาบปลื้มใจ “หว่านหว่าน ตอนนี้ฝีมือทำอาหารของเธอก็ดีขึ้นมากเลยนะ”

คำพูดนี้เหมือนจงใจพูดให้ลู่หวยจิ่งฟัง พอได้ยินอย่างนั้น ลู่หวยจิ่งก็รีบรับปากทันที

“พ่อ แม่ วางใจเถอะครับ ต่อไปถ้าผมกลับมาเร็ว ผมจะช่วยหว่านหว่านแบ่งเบางานแน่นอน”

“ทำให้ได้อย่างที่พูดก็พอ”

ถังสือไม่ได้คิดจะกดดันลู่หวยจิ่งจริง ๆ หลังจากกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปล้างหน้าล้างตัว