121

บทที่ 121 แม่มาพักรักษาตัว

ล้วนเป็นคนที่น่าสงสารทั้งนั้น หลังจากฟังเธอเล่าจบ ถังหว่านก็ถอนหายใจเบา ๆ

แม้ในมิติจะมีเสบียงอาหารอยู่มากมาย แต่ถังหว่านไม่ใช่นักบุญ และไม่มีทางเสี่ยงเปิดเผยความลับของตัวเองเพื่อช่วยเหลือคนอื่น

เธอเงยหน้ามองฉินซู่ เห็นฉินซู่ตบหลังมือเติ้งจวี๋เบา ๆ เป็นเชิงปลอบใจ

“รอเธอกับเหล่าหวังกลับเข้าเมืองได้ ทุกอย่างก็ดีขึ้นแล้ว”

“ฉันรู้ ขอบคุณพวกเธอมากนะ”

เติ้งจวี๋เองก็รู้ว่าทุกคนต่างใช้ชีวิตกันไม่ง่าย หลังจากกินลูกอมไปหนึ่งเม็ด เธอก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

“ซู่ซู่ ฉันต้องไปทำงานแล้ว พวกเธอก็อย่าเสียเวลาเพราะฉันเลยนะ”

เธอเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ฉินซู่มองแผ่นหลังของเธอแล้วถอนหายใจเบา ๆ

“เธอก็เป็นคนน่าสงสารเหมือนกัน”