107

บทที่ 107 ถังโจวหายเข้าไปในภูเขา

“เมื่อก่อนแม่ฉันก็รู้จักของพวกนี้เหมือนกัน แต่ฉันไม่ฉลาดเท่าแม่ เลยเรียนไม่เป็น”

แววตาของสวี่ชุ่ยอิงฉายความคิดถึงวาบหนึ่ง น่าเสียดายที่เธอคิดว่าตัวเองหัวไม่ดีพอ จางหงเยี่ยนเองก็หัวเราะตาม บรรยากาศกำลังดีอยู่แท้ ๆ แต่ถังหว่านกลับเหลือบไปเห็นต้วนกุ้ยจือที่อยู่ไม่ไกลกำลังถือเห็ดดอกหนึ่งอยู่ในมือ

ถังหว่านตกใจจนมือสั่น รีบพุ่งเข้าไปทันที

“เห็ดชนิดนี้กินไม่ได้นะ”

“กินได้ค่ะ”

ต้วนกุ้ยจือกำเห็ดในมือแน่นอย่างดื้อดึง เพราะกลัวว่าถังหว่านจะมาแย่งไป เด็กคนนี้คงคิดว่าถังหว่านกำลังหลอกเพื่อให้เธอยอมทิ้งของกิน

ถังหว่านจึงทำได้เพียงหันไปมองต้วนกุ้ยฮวาที่โตกว่า “เห็ดชนิดนี้กินไม่ได้จริง ๆ มันมีพิษ”

“ฉันรู้แล้วค่ะ ขอบคุณน้า”