101

บทที่ 101 ตลาดมืดกับห่อของปริศนา

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเหมาโก่วตั้นดังมาจากบ้านฝั่งตรงข้าม คิดว่าเขาคงเผลอล้มลงโดยไม่ทันระวัง ถังหว่านไม่ได้สนใจเขา แต่ดึงเข็มเงินออกจากร่างของแม่เหมาโก่วตั้น อีกฝ่ายคงต้องรออีกพักใหญ่กว่าจะฟื้นขึ้นมา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ถังหว่านก็รีบออกจากบ้านเหมาโก่วตั้นอย่างรวดเร็ว

ด้านนอกสว่างเต็มที่แล้ว ถังหว่านเดินไปถึงปากหมู่บ้านจึงนำจักรยานออกมาจากมิติ ก่อนปั่นตรงไปยังตำบล ถือโอกาสไปซื้อไหมพรมเสียเลย

อาจเพราะเธอมาเช้า เวลานี้ในสหกรณ์จัดหาและจำหน่ายจึงยังไม่มีคนมากนัก

“สวัสดีค่ะ สหาย ฉันอยากได้ไหมพรมสักหน่อย”