100

บทที่ 100 คนที่ทำร้ายฉินซู่

“งั้นก็ได้ครับ”

ลู่หวยจิ่งจำใจเห็นด้วยกับคำพูดของถังสือ เมื่อเห็นความกังวลของพวกเขา ถังสือจึงพูดอย่างจนใจว่า “บ่ายนี้พวกเราก็จะออกจากสถานีอนามัยแล้ว กลับไปพักฟื้นที่กองการผลิต”

“เร็วขนาดนี้เลยเหรอคะ?”

ถังหว่านตกใจมาก เธอขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เจ็บถึงกระดูกต้องพักกันเป็นร้อยวัน อย่างน้อยก็ควรอยู่ให้หมอสังเกตอาการก่อนสิคะ?”

“ยุคนี้ใครจะมีเงินเหลือพอให้นอนสถานีอนามัยนาน ๆ กัน”

ถังสือไม่อยากทำให้คนในกองการผลิตจับตามอง จึงพูดเป็นนัยว่า “วางใจเถอะ พ่อจะดูแลแม่ของพวกเธอให้ดี”

ตัวเขาเองก็มีความรู้ด้านการแพทย์อยู่แล้ว บางครั้งยังขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรได้ การนอนอยู่ในสถานีอนามัยต่อไปกลับจะยิ่งสะดุดตา

“ก็ได้ค่ะ”